A day at the Park (nazomer 2016)

Ik was op een prachtige nazomerdag in het Vondelpark met m’n fototoestel.
Het Vondelpark heeft een speciaal plekje bij mij omdat er zoveel verschillende mensen
rondlopen, relaxen of muziek maken. En dan maakt ’t niet uit of we wit zijn of zwart, dik of dun, klein of groot iedereen geniet, leven kan soms zo simpel zijn……

Groen, zon, mooie mensen.
De muziek golft over de massa.
Liefde, leven en lachen, bewustwording in één klap.
Kijk ik leef, heb plezier.
Mijn bloed bruist,
mijn hoofd raast.
Ik dans door de menigte.
Ervaar eenzaamheid en tegelijk geborgenheid.
Zinken in euforie, hoe dieper hoe veiliger.
Ik keer terug, praat lach en fotografeer.
ik steel jouw gezicht in het
moment van verliefdheid, onverschilligheid
of vrolijkheid.
Ik leg je vast, verliefd op je sproeten,
je haar of je stem….
Geprononceerde jukbeenderen, lieve neusjes,
chocoladebruine ogen en  rode haren,
alles leg ik vast.
liefde, vriendschap of
zomaar ‘zijn’.
Ik zie mijn lief
en zeg;
‘ik leef,
godzijdank ik leef’

Dit is misschien een gedicht waarom staat ’t dan onder Hersenspinsels?
Omdat ik er iets bij wil schrijven over het hoe en waarom….
Rond deze tijd kreeg ik te horen dat een dierbaar iemand
die mij lief is, een suïcidepoging heeft gedaan….
een zogenaamd TS (tentamen suicidii) zoals dat in de psychiatrie zo mooi
aangeduid wordt. Nooit weten we echt wat er in de ander omgaat het
‘lijkt’ goed te gaan…..maar schijn bedriegt.

Die dag in het Vondelpark, voelde ik dat ik leefde en genoot van alle
mooie mensen die op m’n pad kwamen…
en tegelijkertijd dacht ik aan jou.
Alle woorden die ik bedenk zijn clichématig
te eenvoudig, te eenduidig….
Ik zwijg en denk aan je.